Patrick, Stefanie en Yvonne, 14 juli 2010
Zuid-Afrika , Potchefstroom 17°

Nog een nachtje

Nog één nachtje…

Goedenavond zeer gewaardeerde lezers, we kregen al mailtjes en smsjes met de vraag of we nog leefden, nou lieve menschen, het doet ons deugd jullie mede te delen dat wij nog steeds al ademend op deze prachtige wereldbol rondlopen!

Na ons televisieoptreden eerdaags, waarbij we onszelf overtroefden, hadden wij even de tijd nodig om bij te komen van al de reacties. Deze waren namelijk overweldigend en droegen in zeer grote mate bij aan de stemming van die dag. Zaterdag bleven de reacties ook nog binnenstromen, maar wij, zo gewoon als we zijn gebleven, gingen gewoon weer over op de orde van de dag. En als je op de boerderij van Etienne bivakkeert, betekent dat niks meer en niks minder dan…koeien. ’s Ochtends was er al een kalfje geboren en nadat we daar minutenlang vertederd naar hadden naar staan kijken (jaja, Patrick ook), diende de volgende koe zich aan die op het punt stond te bevallen. Helaas verliep deze bevalling minder vlekkeloos en werd het kalfje dood geboren. We weten niet of iemand er op zit te wachten, maar beeldmateriaal is beschikbaar. Waar helaas geen beeldmateriaal beschikbaar van is, is van het moment dat Patrick tot z’n enkels in de koeienstront stond. En ook niet van het moment dat hij op z’n blote voeten en in z’n boxershort (omdat alles dus onder de stront zat) aan kwam rennen toen wij hem riepen dat het kalfje geboren werd. Steef had trouwens de smaak te pakken en heeft vervolgens de rest van de dag meegeholpen met het melken van de koeien. ’s Avonds splitsten we ons weer op en hebben de meiden bij een vriendin van Carlijn gezellig geroddeld en een film gekeken. Patrick z’n avond was iets spannender, want hij ging jagen, braaien en zuipen. Aangezien een van de Afrikaanse mannen de vorige keer per ongeluk zijn eigen hond had doodgeschoten, vroegen wij ons af of Patrick wel veilig zou zijn daar. Maar hij had geluk, niemand had die avond behoefte aan een dikke Hollander op de braai. Dus.

Zondag was de dag van de waarheid! Carlijn had bij haar huis een braai georganiseerd (idd, de oplettende lezer weet dat er hier wat af wordt gebraaid) voor al haar vrienden. Wij vertrokken vroeg in de middag al naar haar huisje om de hele boel te versieren met oranje meuk en om, jawel, bitterballen te draaien! Uiteraard met muziek van Hazes op de achtergrond, en vergeet ook het prachtige nummer “Neem jij maar een ander in de maling, je bent zo glad als een paling” niet. Tegen vieren arriveerden de eerste gasten en gingen we helemaal los. Deze opperbeste stemming sloeg echter zondagavond volledig om, toen het door ons zo aanbeden Nederlandse elftal die prachtige cup niet wist te pakken. Nog diezelfde avond hebben we de fotokaarten van de Spaanse trainer, die we tijdens de training van Spanje hadden gekregen , ritueel in de fik gestoken. Beeldmateriaal is wederom beschikbaar.

Maandag hebben we met pijn in ons hart (en onze portemonnee) de auto weggebracht, aangezien die prachtige Hyundai Getz niet meer zo prachtig was als vijf weken geleden. Patrick bedankt, Patrick bedankt, Patrick Patrick Patrick bedankt! Rest van de dag: Lunchen, balen dat NL verloren had, naar de film The Killers, weer balen dat NL verloren had, uit eten met Carlijn&Etienne, weer balen dat NL verloren had, naar de film Tschakstshabalala (een uitzending van Bananasplit, maar dan in filmversie, kortom slecht), weer balen dat NL verloren had, naar bed. En oja, het was een partij koud deze dag!

Dinsdag: werkelijk waar geen fuck gedaan, tenzij jullie willen weten dat Steef&Patrick de hele dag de Sims hebben gespeeld en dat Yvon een dagtaak had aan het bekijken&ordenen van het beschikbare beeldmateriaal. En ze is nog niet eens klaar.

En dan was vandaag onze laatste dag in Potch aangebroken, aaaaaah! De middag werd gevuld met shoppen, lunchen in ’t zonnetje, socializen met Hein en voor de avond stond een diner met Carlijn&Etienne op het programma en hebben we onze bowlingskills getest. Morgen moeten we al om 09.00 uur ‘s ochtends op het vliegveld zijn, aangezien we anders nog een extra dag voor de auto moeten betalen. Een beetje jammer dat we pas om 21.45 ’s avonds vliegen, maar dat overleven we wel. Of we de vlucht ook overleven, is een andere vraag…maar je weet wat ze zeggen: Daar is die keer geen piesangs nie!

p.s. Wisten jullie dat we hier een vriend voor het leven hebben gevonden? Zijn naam? Geen idee, maar we noemen hem Steward. Tijdens de training van Spanje zaten we naast een steward die het wel leuk vond om een praatje met ons te maken. Wij zijn de beroerdste niet en na dat praatje nodigden we hem uit om met ons naar de finale te gaan kijken. Steward was helemaal vereerd en ja hoor, zondagavond stond hij ook in het Sportscafé, 23 jaar oud en gebracht door z’n moeder. In z’n nette oranje blouse, want we hadden uiteraard wel gezegd dat hij zonder oranje outfit niet bij ons mocht zitten. Inmiddels belt hij Steef (zij was zo slim om haar nummer te geven) elke dag om te vragen wat we gaan doen. Dus.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl